Frywolitka jest rodzajem koronki artystycznej wykonywanej za pomocą specjalnych czółenek. Polega ona na wiązaniu supełków, które układają się w różnej wielkości kółeczka i łuczki łączone za pomocą pikotków. Tradycyjnie wykonywana była z bawełnianego kordonka, a współcześnie używa się też metalizowanego. Dzięki użyciu cienkiej nici całość wygląda bardzo delikatnie, choć równocześnie jest trwała.
Powszechnie przyjmuje się, że technika ta była znana już w czasach starożytnych (Egipt, Chiny), jednak dopiero w XIX wieku tworzono frywolitki przypominające dzisiejsze wyroby. Nazywanie wcześniejszych czółenkowych ozdób koronkami jest kwestią dyskusyjną. W Egipcie i w Chinach istniały podobne techniki ozdabiania, a w Europie czółenek używano do wyplatania sieci rybackich.
Najprawdopodobniej prawdziwym przodkiem koronki czółenkowej było popularne na dworach w XVII i XVIII wieku wiązanie przez damy węzełków za pomocą czółenka. Efekty ich pracy niezupełnie przypominały koronki. Tworzone aplikacje traktowano raczej jak rodzaj haftu, ponieważ tworzone rządki supełków nie miały samodzielnej funkcji – naszywano je na stroje dla ozdoby. Używane wówczas narzędzia były większe niż dzisiejsze i bogato dekorowane. Wykonywano je z drogich metali, takich jak złoto i srebro oraz inkrustowano kamieniami szlachetnymi. Robienie supełków pięknie zdobionym czółenkiem stanowiło pewnego rodzaju modę, pozwalającą ukazać dłonie w eleganckich ruchach.
Rozwój frywolitki przypadł na XIX wiek, gdy upowszechniła się w warstwach mieszczańskich naśladujących arystokrację. Wydawano wtedy wiele książek poświęconych robótkom ręcznym, a wzory i przykłady ich zastosowanie publikowano w czasopismach modowych. W tym czasie wynaleziono metodę wyrabiania łuczków, które znacznie poszerzyły możliwości tworzenia. Frywolitkami ozdabiano ubrania, czepki lub bieliznę. Najczęściej spotykanymi wyrobami były serwetki, kołnierzyki i wstawki koronkowe.
W okresie wojen światowych technika ta odeszła w zapomnienie, ponieważ skupiano się na wyrobach bardziej użytkowych. Współcześnie przeżywa ona swoje odrodzenie i zdobywa rzesze miłośników na całym świecie. Stała się popularna nie tylko w Europie, ale też w Ameryce czy Japonii.
Frywolitka nie przestaje się przeobrażać. Nową odmianą jest Ankars, czyli frywolitka trójwymiarowa. W przeciwieństwie do płaskiej koronki tradycyjnej wykorzystuje nakładające się na siebie warstwy kółeczek i łuczków, tworząc konstrukcje przestrzenne. Kluczowym elementem jest użycie dużej ilości koralików, które tworzą niezwykle dekoracyjny efekt.
Ciekawe są również frywolitki celtyckie, które czerpią inspiracje z tradycji celtyckiej, tworząc charakterystyczne przeplatane wzory.
Wykorzystywane obecnie metalizowane nici pozwalają tworzyć piękną, misterną biżuterię. Ażurowe koronki wspaniale współgrają z naturalnymi kamieniami, które dodają im uroku. Koronkowe naszyjniki, kolczyki czy bransoletki są unikatową ozdobą przyciągającą wzrok